Από τον Ανδρέα Ζουρδό, διαιτολόγο διατροφολόγο 306374_193243460751552_193240590751839_417999_2005698869_n

Πολλοί αθλητές ορκίζονται πως τα διάφορα συμπληρώματα που περιέχουν ψευδάργυρο όπως το ΖΜΑ έχουν θετική επίδραση στην απόδοση τους. Αυτή η τρέλα με τον ψευδάργυρο πρωτοεμφανίστηκε από τον καιρό που ο Βίκτορ Κόντε (ένας χημικός που έχει εμπλακεί σε σκάνδαλο doping στην Αμερική) δημοσίευσε μία μελέτη η οποία υποστήριζε ότι ο επιπλέον ψευδάργυρος αυξάνει την τεστοστερόνη στους αθλητές. Κάτι πολύ αναμενόμενο για κάποιον που πουλούσε συμπληρώματα ψευδάργυρου όπως ο Κόντε. Ανάλογα αδιάβλητες έρευνες έχουν γίνει πολλές.

Όσον αφορά τον ψευδάργυρο, μια πρόσφατη μελέτη από Βραζιλιάνους ερευνητές η οποία έγινε σε αγωνιστικούς ποδηλάτες έχει αρκετό ενδιαφέρον. Οι αθλητές λάμβαναν 22mg ψευδάργυρου για 30 μέρες. Μετά τις 30 μέρες τα επίπεδα της ινσουλίνης είχαν αυξηθεί κατά 27% . Αυτό πάλι δεν είναι έκπληξη αφού ο ψευδάργυρος εμπλέκεται άμεσα στην διαδικασία της παραγωγής ινσουλίνης. Τι σημαίνει όμως αυτό; Τι ρόλο έχει η ινσουλίνη για να έχει σημασία αυτή η έρευνα; Σαν ένας φοιτητής που χρησιμοποιεί την μελέτη ενός  ανιαρού μαθήματος για να αποπλανήσει την συμφοιτήτριά του, έτσι θα  εκμεταλλευτώ την σχετικά ενδιαφέρουσα έρευνα με τον ψευδάργυρο σαν μία πρόφαση για να περάσω στο ακόμα πιο ενδιαφέρον, και ταυτόχρονα παρεξηγημένο, θέμα της ινσουλίνης.

Ακούγονται τόσα αρνητικά για αυτήν την ορμόνη που είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί την εκκρίνουμε, αφού υποτίθεται μας κάνει τόσο κακό. Οι σκέψεις μου είναι πως η ινσουλίνη έχει γίνει ένας μπαμπούλας για όσους κάνουν δίαιτα γιατί είναι μία από τις ορμόνες που ρυθμίζουν την απώλεια λίπους, και συγκεκριμένα αυξημένη συγκέντρωση ινσουλίνης μειώνει την λιπόλυση. Από την άλλη λίγοι γνωρίζουν πως η ινσουλίνη μειώνει την όρεξη, πιο συγκεκριμένα, αν βγάλουμε τους υποδοχείς ινσουλίνης από το μυαλό ενός ποντικιού , το ποντίκι θα φάει πολύ παραπάνω απ’ ότι πρέπει και θα γίνει παχύσαρκο. Ξέρω ότι τα δύο παραπάνω νοήματα φαίνονται μπερδεμένα και αντικρουόμενα. Κι όμως δεν είναι, στο πρώτο νόημα μιλάμε για μικρά χρονικά στιγμιότυπα που η λιπόλυση μειώνεται, ενώ στο δεύτερο μιλάμε για ένα πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα: Στο τέλος της ημέρας , ή του μήνα και γενικότερα ενός μεγάλου χρονικού διαστήματος η λιπόλυση ρυθμίζεται από το ισοζύγιο θερμίδων – τι καίμε και τι τρώμε. Κλείνω με ένα απόσπασμα από την ανασκόπηση από τον Fredman και τους συνεργάτες του: ” Ο ρόλος της ινσουλίνης στην σύνθεση και την αποθήκευση λίπους έχει επισκιάσει τα σημαντικά της οφέλη στο νευρικό σύστημα όπου δρα κατά της προσθήκης βάρους…

…μία γενετική βλάβη που αποτρέπει την σηματοδότηση των εντολών που δίνει η ινσουλίνη στον εγκέφαλο οδηγεί σε αυξημένη πρόσληψη τροφής και μετέπειτα παχυσαρκία σε ζώα… αποδεικνύοντας πως η ακριβής σηματοδότηση των εντολών της ινσουλίνης στο κεντρικό νευρικό σύσημα είναι απαραίτητη για φυσιολογική ρύθμιση του βάρους.

Έχει προταθεί πως η αυξημένη έκκριση ινσουλίνης  προφυλάσσει τους ανθρώπους από το να βάλουν βάρος…Αυτό γιατί η ινσουλίνη αυξάνει την έκκριση λεπτίνης, που δρα κεντρικά στο να μειώσει την πρόσληψη ενέργειας, η μειωμένη έκκριση ινσουλίνης και λεπτίνης κατά την διάρκεια διατροφών πολύ υψηλών σε λιπαρά θα μπορούσε να συνεισφέρει στην επιδημία της παχυσαρκίας.”

Ο πίνακας είναι της Στέφανι Λεοντιάδου